Ben certo è que o que sufre un galego lonxe da terra non o sufre nin tan sequera a mitada que un catalan o un portugues, peor è tristura de lembrar o mare que o levas apegado na ialma dende que che levantas ata que remata o dia.
Cando sale o sol imaxino a playa de melide, e os pequenos raios saindo dentre o mare...Bueu cheira salgado todo o dia e incluso a sua xente ten a pel composta de sal, os ollos perdidos como querendo lembrar o fondo da auga.
E cando chega a noite imaxinome, na mesma praia, recorrendo unha a unha as mesmas estrelas que fan da miña escuridade un novo solpor.

• que dificil e a morriña! (unha galega)